Иқболаки занмизоҷаки беорӣ,

Аз беномусӣ ба чашми мардум хорӣ.

Ав-ав бизанӣ чу саг ба ҳар раҳгузаре,

Як лутии бешарофату беморӣ.

 

    Иқболбӣ ва ё Муҳаммадиқболи Садриддин ин миллатисетези ашадии наҳзат сомонаашро ба майдони ибрози назару андеша ва паҳнсозии ҳама гуна хабару гузоришҳои зидду нақиз ва бедалелу ифротгароёна табдил додааст.

     Ин палид аз тариқи матолиб ва барномаҳояш сели нафрату бадбинӣ ва бухлу кинаи худро рӯйи беҳтарин фарзандони миллати тоҷик ва давлатамон сарозер мекунад.

    Ин палидак чунон ифротист, ки ба дилхоҳ қазия бо чашмони кӯри худ нигариста, бо назардошти ҳадафу барномаҳои нопоку ғаразноки наҳзат онро таҳлилу баррасӣ менамояд ва дар ин росто фазлфурӯшӣ, дасисаангезӣ ва тафриқаандозӣ анҷом медиҳад.

    Аммо ҳамаи хабару гузоришҳои нашр менамудаи Икболбӣ аксар вақт мутаноқиз баён мегарданд, ки далели камзарфиятии ин шахси беҳувияту таҷовузшударо тасдиқ менамояд. Дар умум, агар ба навиштаҳои ин террорист таваҷҷуҳ кунем, мебинем, ки аз хурофоту таассуб берун андешида наметавонад.

    Андешаҳои парешони ӯ хатти дақиқи мантиқӣ надоранд ва ягона чизе, ки тамоми навиштаҳои хабару изҳоротҳои онҳоро ба ҳам меорад, ин дасисаангезӣ, нифоқаонгезиву туҳматпароканӣ аст, ки пурра хусусияти сиёҳнамои мардуми тоҷик ва коҳишдиҳии обрӯи ниҳодҳои давлатиро доранд.

    Худношинос, беҳувият ва худбохта ки ҳаст, барояш дигар  арзишҳои мақаддас, чун милату Ватан вуҷуд надоранд.

    Амали манфур, яъне паҳн намудани хабарҳои ботил ва беасос, ки бо мақсади интишор додани тухми нобоварӣ нисбат ба ояндаи неки давлат аст, аз тарафи ин бадбахт тарҳу пружаи пешрехтаи наҳзат ва гурӯҳҳои манфиатҷӯи хориҷист. Зеро наҳзатиёни ҳангомаҷӯву манфиатҷӯ ҳаргиз ба мавҷудияти ҳеҷ арзише болотар аз манфиатҳои модии худ қоил набуданд. Бинобар ҳамин, ҷиноятҳои вазнинро нисбат ба мардуму давлат раво диданд  ва анҷом додаанд.

    Болои ин ҳама Икболбии  ҳамҷинсгарои танфуруш ва дигар фирориёни наҳзатӣ имрӯзҳо бо мақсади амалӣ намудани ҳадафу пружаҳои нопоку ғаразноки худ дар пайи аз байн бурдани амнияту низом кишваранд ва бо миллату давлати Тоҷикистон набарди иттилоотӣ доранд. Вазъяти соҳаҳои гуногуни кишварро муғризона аз рӯи адовату кинаи тими наҳзат матраҳ намуда, гузоришу хабарҳои пур аз туҳмату буҳтон, иғвову дасиса ва ҳарзаҳои беасосашонро расонаӣ мекунанд.

     Икболбии террорист хиёнаткорона бар муқобили мардум ва арзишҳои миллӣ, лоиҳаҳои сарнавиштсози миллат, ашхоси тақдирсози кишвару минтақа дурӯғнависӣ ва тавтеасозӣ менамояд. Хӯйи ғуломӣ ва бардапарварӣ чунон дар зеҳнаш нақш бастааст, ки мехоҳад ҳама ба мислаш террорист, ватанфурӯш, мазхабфурӯш, бардаву ғулом бошад.  

Раҳими Ҳошим муҳаққиқ